In Reiner Knizia’s Mille Fiori (millefiori is een glasbewerkingstechniek voor decoratieve patronen; de naam betekent ‘Duizend Bloemen’) kruip je in de huid van glasfabrikanten en -handelaren die zoveel mogelijk winst willen halen uit hun rol in de productie van fraaie glaskunst.

Het speelbord toont verschillende aspecten van de glasproductiecyclus: werkplaatsen waar het glas wordt gemaakt, huizen waar het wordt geplaatst, mensen die je werk ondersteunen, winkels waar het wordt verkocht en de haven waar schepen het glas naar verre bestemmingen vervoeren. Je wilt op al deze gebieden aanwezig zijn, bij voorkeur op precies het juiste moment om je inkomsten te maximaliseren. Het speelbord bestaat uit 109 velden, met voor elk van die velden één kaart in de stapel.

Aan het begin van een ronde krijgt elke speler vijf kaarten in zijn hand. Elke speler kiest een kaart uit zijn hand, geeft de overige kaarten door aan de volgende speler, waarna elke speler om de beurt zijn kaart speelt, te beginnen met de startspeler van de ronde. Meestal plaatst hij daarbij een ruitvormig speelfiche in zijn kleur op de locatie die op die kaart staat afgebeeld:

In de Werkplaatsen scoor je 1 punt voor elk van je pionnen in een aaneengesloten groep met de nieuw geplaatste pion, waarbij die score verdubbeld wordt als je op een pigmentveld hebt gespeeld.
In de Woningen scoor je het aangegeven aantal punten, en als je fiche in de rij wordt voorafgegaan door één of meer fiches in jouw kleur, scoor je die eerder gespeelde fiches nogmaals.
In het gebied ‘Stadsbewoners’ scoor je 1, 3 of 6 punten, afhankelijk van de hoogte van je fiche in de piramides, maar je kunt alleen op hogere niveaus plaatsen als de lagere vakjes bezet zijn. Je verdubbelt je punten als het symbool op de kaart overeenkomt met het vakje dat je hebt gevuld. Ondersteunende fiches leveren opnieuw punten op wanneer er hogere fiches worden geplaatst.
In de handelswinkels zijn vier soorten goederen aanwezig, en wanneer je een fiche plaatst, levert elk fiche van dat goederentype de eigenaar punten op die gelijk zijn aan het aantal goederen van dat type dat nu bedekt is.
In de haven verplaats je je schip het aantal vakjes dat op de gespeelde kaart staat, scoor je punten op basis van het vakje waar je terechtkomt en plaats je vervolgens een fiche in een van de vijf rijen. Wanneer die rij gevuld is met drie schepen, levert elk fiche in die rij de eigenaar 1/3/6/10 punten op, afhankelijk van het aantal handelsgoederen in die rij.

Je kunt er ook voor kiezen om een kaart te spelen voor scheepsverplaatsingspunten en geen fiche op het speelbord te plaatsen.

Elke speler speelt vier kaarten in een ronde (in een spel met 3 of 4 spelers), voegt vervolgens de laatste kaart uit zijn hand toe aan de kaarten die naast het speelbord liggen, waarna de startspeler-marker wordt doorgegeven en je een nieuwe ronde begint.

Voor elk van de vijf gebieden kun je aan een bepaalde voorwaarde voldoen waardoor je een bonuskaart mag spelen uit de stapel naast het speelbord, bijvoorbeeld in de Werkplaatsen wanneer je de derde kaart plaatst die een bonuskaartsymbool omringt, of in de Handelswinkels wanneer je een goederensoort scoort die iemand anders meer punten oplevert dan jou. Wanneer je een bonuskaart speelt, kun je een andere bonuskaart activeren… en daarna nog een!

Daarnaast zijn er vijf verschillende manieren om aanzienlijke bonuspunten voor de gebieden te scoren, bijvoorbeeld in de ‘Woonwijken’ moet je fiches op huizen met vier verschillende waarden plaatsen, en in het gebied ‘Stadsbewoners’ moet je fiches op alle drie de soorten in een piramide plaatsen. Je kunt de bonus van elk gebied slechts één keer scoren, en belangrijk is dat elke keer dat een bonus wordt opgeëist, de beschikbare waarde voor latere spelers wordt verlaagd.

Wanneer iemand zijn laatste diamantfiche heeft geplaatst of wanneer er geen nieuwe hand van vijf kaarten meer aan elke speler kan worden uitgedeeld, eindigt het spel en wordt de speler met de meest succesvolle glasdynastie (de meeste punten) uitgeroepen tot winnaar.