Twee rivaliserende spionagechefs kennen de geheime identiteiten van 25 agenten. Hun teamgenoten kennen de agenten alleen onder hun codenamen — benamingen van één woord, zoals ‘ziekte’, ‘Duitsland’ en ‘wortel’. Ja, ‘wortel’. Dat is een volwaardige codenaam. Elke spionagechef wil dat zijn team zijn agenten als eerste identificeert… zonder per ongeluk de moordenaar te ontmaskeren.

In Codenames strijden twee teams tegen elkaar om te zien wie als eerste contact kan leggen met al zijn agenten. Leg 25 kaarten neer, waarop elk één woord staat. De spionagechefs bekijken een kaart waarop de identiteit van elke agent staat, en geven vervolgens om de beurt aanwijzingen aan hun teamgenoten. Een aanwijzing bestaat uit één woord en een getal, waarbij het getal aangeeft hoeveel kaarten in het spel een verband hebben met het gegeven aanwijzingswoord. De teamgenoten noemen vervolgens één agent waarvan ze denken dat die bij hun team hoort; als ze gelijk hebben, mogen ze nog één keer meer raden dan het aangegeven aantal; als de agent bij het andere team hoort of een onschuldige omstander is, is de beurt van het team voorbij; en als ze de moordenaar hebben aangewezen, verliezen ze het spel.

De spionagechefs blijven aanwijzingen geven totdat één team al zijn agenten heeft geïdentificeerd of de moordenaar één team uit het spel heeft geëlimineerd.